Osteopatía cráneo - sacral

Foi na oficina do Dr Still en 1898, onde o Dr Sutherland viu por primeira vez un cranio desarticulado e vendo as numerosas suturas entre os ósos fixo a seguinte reflexión: “Biseladas como as agallas dun peixe indicando a mobilidade articular dun mecanismo respiratorio”. Despois de 30 anos experimentando sobre si mesmo, aos seus 56 anos, introduciu o concepto cranial na profesión da osteopatía, e en 1939 publicou “The cranial Bowl”

A osteopatía cranio-sacral consiste dunha serie de técnicas sobre as articulacións craniais e sacras para influir nas meninxes encefálicas ou craniais e as meninxes espinais. Estas meninxes, son capas de tecido conectivo que envolven o encéfalo (cerebro, cerebelo e tronco encefálico) e a médula espinal. De fóra cara a dentro atopamos:

• Duramadre: é a máis externa e está directamente adherida a través de suturas ao cranio óseo. É a máis resistente e apenas extensible.

• Aracnoides: parecida a unha tea de araña, é unha capa moi fina e translúcida.

• Piamadre: é a capa máis interna, de feito, anatómicamente, apenas é separable da superficie encefálica (cerebro). É a meninge vascularizada e adáptase a todos os surcos e todas as elevacións da cortiza cerebral.

Ademais no espazo subaracnoideo atópase o líquido cefalorraquídeo (LCR), que rodea o encéfalo e procura que as trabéculas non sexan sometidas a tracción. Estas trabéculas posúen unha importante inervación nociceptiva, polo que a tracción dá lugar a unha intensa dor de cabeza.

Dentro do cranio tamén atopamos un sistema membranoso formado a partir da duramadre, as fouces encefálicas, estas son:

• Fouce do cerebro

• Fouce do cerebelo

• Tenda do cerebelo

E o diafragma da cadeira, é a parte da duramadre que pasa por encima da cadeira turca na base do cerebro, separando a hipófisis das partes cerebrais basales.

As meninxes encefálicas son continuadas directamente coas meninxes espinais na zona do buraco magno. Sendo estas:

• Duramadre espinal: termina no conduto sacro, a nivel de S3, no denominado saco dural.

• Aracnoides espinal: acaba xunto coa duramadre en S3. O espazo subaracnoideo, tamén recheo polo LCR, que se encarga principalmente da nutrición, pero tamén fai de amortiguador hidráulico.

• Piamadre espinal: termina no filum terminal, na parte posterior do cóccix, e está unida á duramadre a través do ligamento denticulado.

Tendo en conta estas conexións anatómicas osteo-tendinosas, podemos concluir que calquera lesión nalgún dos ósos do cranio (sendo o occipital o máis frecuente), pode provocar unha alteración sobre o sacro, provocando unha lesión ou unha doenza como consecuencia, e viceversa.

Doutra banda, debido a que o LCR é o encargado da nutrición esencial do sistema nervioso, é imprescindible o bo estado, sen limitacións, das paredes que compoñen o seu espazo para poder levar a cabo a súa función da forma apropiada, axudándolle a manter un equilibrio químico constante. Todas as funcións nas que participa o Sistema Nervioso Central (SNC) dependen de que o abastecemento deste fluído sexa o adecuado. Sendo que, se se altera a súa fisioloxía, o funcionamento do SNC verase alterado, o que terá importantes consecuencias para a saúde corporal.

“El objetivo de un tratamiento osteopático es el de mejorar el intercambio fluídico entre todas las superficies de contacto de los tejidos”

"Dr Sutherland"